Wszystko o diamentach

 

 

 

 

 

 

 

Diament (symbol chemiczny – C ) jest najtwardszą (twardość 10 w skali Mosha) znaną substancją występującą w przyrodzie. Zbudowany jest ze skrystalizowanego węgla, który ma unikalne właściwości odbijania i załamywania światła. Odporny na czynniki zewnętrzne: mechaniczne, chemiczne , termiczne. Ze względu na swoje piękno i rzadkość występowania od wieków jest pożądany przez ludzi. W jubilerstwie stosuje się diamenty o różnych szlifach , najpopularniejszy to szlif brylantowy. Diament (z greckiego Adamas) oznacza niezdobyty, niepokonany. Zapewne dlatego mężczyźni, którzy chcą się oświadczyć i wyznać swoją miłość kobiecie wybierają pierścionki z diamentem, aby zapewnić sobie wieczną miłość ukochanej. Już w antycznej Grecji diamenty stanowiły tradycyjny symbol miłości, gdyż wierzono że były to odpryski gwiazd lub skamieniałe krople rosy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Co to jest 4C i czego dotyczy ?

 

 

 4C są to najważniejsze cechy jakościowe diamentów, na podstawie których są one oceniane.

 

 

 Cechy , które bierze się pod uwagę to:

 BARWA (ang. Colour) – barwa diamentu jest najważniejszą cechą jakościową , związana jest z brakiem zabarwienia (bezbarwność) diamentu. Wartość diamentu ze względu na barwę spada wraz z wzrostem jego zażółcenia. Najczęściej występują diamenty od bezbarwnego - najczystsza biel (D) do żółtego - stonowana biel (L). W jubilerstwie najczęściej stosowane są diamenty o barwie od H do P. Największą popularnością w wyrobach jubilerskich cieszą się brylanty o barwie H (biały) najczęściej w połączeniu z czystością SI.

 Barwy od D do G występują w kamieniach bardzo drogich. Rzadko występują diamenty o barwie fantazyjnej w zależności od domieszek pierwiastków chemicznych np. brązowe, szare, niebieskie lub różowe.

 

BARWA - skala GIA

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

CZYSTOŚĆ (ang. Clarity) – kolejną bardzo ważną cechą , która wpływa znacząco na wartość i piękno kamienia jest czystość diamentu określana poprzez obecność inkluzji (defekty wewnętrzne) i skaz (znamiona zewnętrzne). Wyróżnia się 7 klas czystości: LC, VVS, VS, SI, P1,P2,P3 . W jubilerstwie użytkowym najczęściej stosowane są diamenty z zakresu VS do P1. Diamenty z kategorii LC i VVS, należą do bardzo drogich i o wiele rzadziej występujących. Największą popularnością w wyrobach jubilerskich cieszą się brylanty o czystości SI (małe inkluzje nie widoczne gołym okiem) najczęściej w połączeniu z barwą H.

 

 Graficzne oznaczenie czystości kamienia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

LC (ang. loupe clean)- są to kamienie o najwyższej jakości określane jako "lupowo czyste", gdyż przy użyciu lupy nie wykazują żadnych znamion wewnętrznych (inkluzje, defekty, błędy).

VVS (ang. Very very small inclusions)- są to diamenty, które zawierają bardzo bardzo małe znamiona wewnętrzne, bardzo trudno zauważalne przy użyciu lupy (podklasy VVS1 i VVS2)

VS (ang. Very small inclusions)- są to diamenty, które zawierają bardzo małe znamiona wewnętrzne średnio, lub stosunkowo łatwo zauważalne przy użyciu lupy (dla doświadczonego fachowca przy powiększeniu 10x) (podklasy VS1 i VS2)

SI (ang. Small inclusions)-są to diamenty o małych znamionach wewnętrznych, bardzo łatwo zauważalnych przy użyciu lupy (dla doświadczonego fachowca przy powiększeniu 10x) ale nie widoczne gołym okiem (podklasy SI1 i SI2)

P1 (ang. Pigue prim)-są to diamenty o znamionach wewnętrznych trudno zauważalnych dla nieuzbrojonego oka, w przypadku ich obserwacji od strony korony diamentu. Inkluzje wyraźnie widoczne gołym okiem ale trudne do rozpoznania.

P2 (ang. Pigue secundum)-są to diamenty, które zawierają duże i/lub liczne znamiona wewnętrzne dobrze widoczne nieuzbrojonym okiem możliwe do rozpoznania, obniżające nieznacznie brylancję diamentu.

P3 (ang. Pigue tertium)-są to diamenty, które zawierają duże i/lub liczne znamiona wewnętrzne, bardzo dobrze widoczne nieuzbrojonym okiem możliwe do rozpoznania, zajmują ok. 50% powierzchni kamienia, obniżające w sposób znaczący brylancję diamentu.


SZLIF (ang. Cut) - szlif jest bardzo istotnym parametrem z punktu widzenia brylancji kamienia, ponieważ tylko dzięki właściwemu oszlifowaniu diamentu promienie świetlne mogą ulec całkowitemu wewnętrznemu odbiciu i rozczepieniu, a dodatkowe odbicie promieni od zewnętrznych powierzchni kamienia nadaje mu doskonałą brylancję. Klasyfikacja składa się z dwóch części: proporcji i wykończenia - przyjmuje się następujące oceny :

 

• Doskonała (ang.excellent)
• Bardzo dobra (ang.very good)
• Dobra (ang.good)
• Zadowalająca (ang.fair)
• Słaba (ang.poor)

 

 Szlify diamentowe

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Brylantem wyłącznie określa się diament formy okrągłej z pełnym szlifem brylantowym. Szlif brylantowy jest to najbardziej znany rodzaj szlifu jubilerskiego stosowanego dla diamentu, wynaleziony w XVII wieku, który wyparł dotychczas stosowany do obróbki diamentów szlif rozetowy. Szlif ten uznawany jest za szczyt osiągnięć mistrzów jubilerstwa. Pełny, klasyczny szlif brylantowy zawiera nie mniej niż 58 faset (ścianek) - 33 na górze, 24 na dole plus podstawa, które to nadają diamentowi piękne walory optyczne. Od jakości szlifu zależy wyjątkowa właściwość brylantu czyli jego blask.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

KARAT (ang. Carat, Weight) - oznacza masę, wielkość diamentu wyrażoną w karatach (1karat = 0,2 grama). Masa diamentu wiąże się z jego średnicą i wysokością . W zamieszczonej poniżej tabeli pokazano zależność pomiędzy masą brylantu a jego średnicą przy prawidłowym szlifie brylantowym.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Według danych w tabeli - prawidłowe wartości kamień w szlifie brylantowym, np o średnicy 2,5 mm oraz o wysokości 1,5 mm posiada masę 0,05 ct.. Kamień 0,25 ct powinien posiadać średnicę 4,1 mm oraz wysokość 2,5 mm. Średnica 6,5 mm oraz wysokość 3,9 mm sugeruje nam masę brylantu równą 1.00 ct. Zależności wysokości i średnicy do masy kamienia zmieniają się zależnie od rodzaju szlifu w jakim jest diament.